Verhalen

Kram, de meubelkoning

Lang, maar dan ook echt lang geleden, was er in het centrum van een grote stad een meubelmaker. Hij heette Kram. Kram was gevestigd in een oud gebouw, en had zijn tekenkamer in een kantoortje hoog in het pand. Op die manier kon hij de hele stad goed kon overzien.

Kram was geen geweldige meubelmaker. Hij was eigenlijk vogelaar. Iets wat hij nog steeds een dag in de week deed. Om het vogelspotten niet te verleren. Maar hij dacht dat ie voldoende capaciteiten had om iets goeds voor de stad te doen. Kram had allerlei fantastische plannen om prachtige stoelen en kasten te maken voor de vele rijke inwoners. Daar wilde ie in een goed blaadje komen. Niet om er veel geld mee te verdienen, maar hij vond dat hij bij die klasse hoorde. De klasse die bepaalde wat er gebeurde in de grote stad. Die klasse verdiende Kram!

Maar ook het gewone arbeidersvolk wilde een fijne stoel hebben. En een mooie keukentafel. Probleem met Kram was, dat ie zoveel opdrachten had van de industrielen in de stad, dat Kram het gepeupel alleen maar lastig vond. Hij gaf levertijden af, die hij niet kon halen. Hij loog er rustig op los: “volgende week is het klaar”. De mensen moesten maar wachten tot hij tijd voor ze had.

Je kon bij Kram ook maar beter zorgen dat je de prijs vooraf met hem besprak, want het was al bij veel mensen voorgekomen dat de prijs na levering ineens 100 keer hoger was, dan was afgesproken. En hij hield ze aan zijn mondelinge afspraak. Ze MOESTEN hem betalen! Kram was medogenloos daarin! Zodoende leefden al honderden mensen in de stad op de rand van de afgrond.

Op den duur hadden de mensen heel goed in de gaten dat ze die afspraak op papier moesten zetten. En dan in tweevoud. Je moest dat papiertje zelf goed bewaren, want Kram, die raakte dat gegarandeerd kwijt, en dan had ie er geen actieve herinnering meer aan.

Afijn, op den duur hadden de gewone mensen het een beetje gehad met Kram. Hij kreeg ook geen opdrachten meer van ze. Hij werd nog wel gesteund door de gegoeden in de stad, maar bij de gewone man had ie afgedaan.

Uiteindelijk, toen iedereen hem beu was, hebben ze Kram opgesloten. Hij had het verdiend! Zijn laatste woorden voordat de celdeur in het slot sprong waren: “Sorry mensen, heel erg sorry, maar jullie mensjes hebben mij echt nodig !! Jullie kunnen absoluut niet zonder mij !”.

Dag Kram. We gooien de sleutel nu weg!